เหนื่อย หน่าย

คุณเคยรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งบ้างมั้ย ?

สำหรับฉันรู้สึกเหมือนโดนทอดทิ้งเกือบตลอดเวลา

ตอนแรกคิดว่าอาจจะคิดมากไปเอง

แต่คิดดูดี ๆ แล้วมันไม่ใช่

อาจจะมีความสำคัญแค่ในช่วงแรก ๆ

หลังจากนั้น ก็จะหมดความสำคัญลงไปเรื่อย ๆ

เวลาที่รู้สึกว่าเราเองก็มีอะไรพิเศษ ๆ ที่สามารถบอกให้เพื่อน หรือแม้กระทั่งคนอื่นได้รับรู้ด้วยความสนใจ

อยากจะบอกว่ารู้สึกดีมาก ๆ เลยนะ ที่เหนท่าทางที่สนใจขนาดนั้น

แต่ว่าถ้ามีคนมารู้เพิ่มจากเรา เหมือนกับว่าอยากได้รับความสนใจแบบนั้นบ้าง

ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ

ก็แค่อาจจะคิดว่า เราเริ่มหมดความสำคัญลงไปเรื่อย ๆ แล้วสินะ

ทำให้รู้สึกว่าเหนื่อย ท้อ ไม่อยากจะหาอะไรดี ๆ มาเล่าให้ฟังอีกแล้ว

เพราะถึงหามาได้ก็แค่ช่วงแรก ๆ ที่จะมีคนมาสนใจเรา

แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า ๆ ความสนใจนั้นก็จะหมดลงไปเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ เรื่อย ๆ

จนไม่เหลืออะไรไว้อีกเลย

เหมือนกับว่าบางครั้งที่เรารู้จักคนพิเศษของเรา เราก็อยากที่จะเล่าให้ทุกคนฟัง

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ถึงแม้ว่าคนพิเศษจะยังเป็นคนพิเศษ

แต่ว่าก็ต้องมีคนอยากรู้จักคนพิเศษของเรา

และนั่นคือจุดเริ่มต้น ของการลดความพิเศษในตัวเราลง

และไปเพิ่มให้กับคนที่เข้ามาใหม่

ด้วยนิสัยเราแล้ว ไม่ใช่คนที่มีมนุษยสัมพันธ์เป็นเลิศ

เป็นเพียงแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง

ที่กว่าจะรู้จักใครซักคนมันใช่เวลายาวนานมาก

ก็เลยทำให้รู้สึกว่าคนคนนั้นพิเศษมาก ๆ

เพราะว่าไม่รุ้สิ เหมือนกับว่าเป็นอะไรซักอย่าง ที่แบบว่ายากมาก

กว่าจะมีเพื่อนใหม่ซักคนเนี่ย ก็เลยให้ความสำคัญมาก ๆ

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เค้าก็ต้องมีเพื่อนใหม่เหมือนกัน

ซึ้งบางครั้งก็อาจจะลืม เพื่อนเก่าอย่างเราไปก็ได้

แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม เราก็ยังพร้อมที่จะคุย ให้คำปรึกษา หรืออะไรก็ตามกับเพื่อนทุกคน

แต่ว่าทำไมเวลาที่เราต้องการใครซักคนมาเข้าใจ ทำไมถึงไม่มี

ไม่มีเลยซักคน ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ